Den sjuande himmel...

Studentlivet byr på så mange gleder og sorger. Dårleg økonomi, den vanskelege kjærleiken, studier som går på trynet og så vidare og så vidare. På dagar med vanleg Bergensvær, ei krafsande rotte i den nytapetserte veggen, ugjorte lekser og søvnmangel er det ikkje lett å kome seg på skulen.

Men det som den siste tida har gjort det endå vanskelegare for meg å komme meg på skulen er at klokka 14 begynner den nyaste avhengigheiten min på TV. Eg er blitt fullstendig avhengig av 7th heaven! Er eg den einaste, eller er dette noko eg har til felles med andre studiner? Eg skjønner ikkje heilt kva det er som gjer at eg ser denne forferdelege serien kvar einaste dag. For noko meir amerikansk og moraliserande skal ein leite lenge etter! Det er så gjennomsiktig at Hr. Spelling med dette prøver å ordne opp i alt som er gale i det amerikanske samfunnet ved å ta utgangspunkt i pastor Camden og hans perfekte små. Det er som ein manual for foreldre slik at dei kan oppdra barna sine til å bli perfekte amerikanske kristne. Dei gjer alle feil, tar ein prat med mor og far om saka for så å innsjå at dei sjølvsagt har rett. Det er ikkje slik eg hugser tenåra iallefall!

I går var Simon full for første gong. De kan tenke dykk for ein oppstandelse dette var! (Han vart sjølvsagt skjenka av nokre slemme gutar) Og alle er på utkikk etter den store kjærleiken og dei skal sjølvsagt spare seg til bryllaupsnatta (for ein nedtur det kjem til å bli!). Kvifor er denne patetiske serien så tiltrekkande? Treng eg profesjonell hjelp? "Eg heiter Dagrun og eg er 7th heaven avhengig."