Ein eller annan taxidum

Eg kjem heim frå byn, vi har klart å praye ein taxki. Men kva møter oss når vi kjem inn i taxien?
eit vennleg spørsmål om kvar vi skal?
om vi har k\hatt ein fin kveld på byn?

NEIDA!

Derimot:
"hvem har fisa i bilen min?"

Vi ler shølvsagt med av vitsen, og Nils skuldar som vanleg på meg...

Eit derimot sintare svar følger:
"hvem har fisa i bilen min?"

hoops, tenkjer eg i mitt stille sinn... Detta var nok ikkje lurt. Saman med rakfisken og eggerøra til frukost i dag. Eg prøvar å smile det vekk. Det er tross alt eg som har minibankkortet med dekning her i kveld, og prøver meg med eit "her er kortet, vi skal til kampen"

drosjesjåføren gir seg ikkje:
"hvem har fisa i bilen min?"

Det er like før eg må overgi meg, eg slapp jo tross alt ein fis (som med stor konsentrasjon har vert holdt inne i heil e kveld) rett før eg satte meg i taxien. Men kan det ha vert så ille? Kan den ha følgt etter meg så lenge?

han gir seg som så sagt ikkje:
"det er arbeidsplassen min, det her!" (i hissig tonefall)
vitsar om at dette "ikkje er riktig arbeidsmiljø - hihihihi" blir etterfulgt av:
*pinleg stille*

*varer heilt til kampen*

POuhg... endeleg er vi framme. Etter intens vinaugslufting hos taxisjåføren og intenst rompeklyping hos passasjerane. Vi kan igjen sleppe fisen fri, berre vi får betalt.

Nils kjem med gullkornet: "Ingvill skal aldri meir prompe i bilen din!"

Sjåføren svarar hissig med "hæ? hæ? HÆ? " I yppar-du-med-meg-tonefall.
"Ingvill skal aldri meir prompe i bilen din!"
"hæ? hæ? HÆ? " - han går ut av taxien og går trugande mot oss...

Vi finn det smart å ta minibankkortet og springe inn i bygården.

Eg har berre dette å seie til mitt forsvar:
det var ikkje med vilje!
Eg visste ikkje at fisen følgte med meg så lenge!