Fitta på Tinget

I hine hårde Bergensdagar levde eg i partnerskap med Mona og Ingunn. Vi hadde den slitnaste og finaste penthousen Møhlenpris har sett nokon sinne, og var storarta nøgde med tingenes tilstand. Adressa var Konsul Børs gate 32, og i sjølvtilfreds fryd svarte vi hustelefonen med "Konsul Børs pikehjem, hvordan kan eg hjelpe deg?", hadde husdans og nasjonalsang, og ein internhumor som strengt tatt ikkje ligna grisen, og som må ha virka både forvirrande og fryktinngytande på unge, seinpubertale mannebein som våga å sparke av seg sine fillete Golasko i den trubadur-plakatdekorerte gangen.

Vi hadde dessutan eit sett med interne reglar, i hovedsak uskrevne sådanne. Tidvis kunne vi banne som sjøulkar, og lire av oss ramsalte og infame gloser. Men eitt ord forblei ganske så usagt. Fitte. Det blei sett på som nedrig og vulgært å la f-ordet slippe ut av munnvika berre ein bomma litt på askebegeret eller var misnøgd over at det snødde, så dette kraftuttrykket blei spart til dei store høva. Og det var stort sett når Siv Jensen viste seg på skjermen. Då pleide yours truly å peike på skjermen med dirrande finger, og hvese: Fitte! Di jævla fitte! Fittesiv! Sjefsfitte!
Då var det lov. Heilt legitimt. Siv utløyste rett og slett eit fitteamnesti.

Då eg såg dette biletet i avisa i dag hugsa eg jeggu meg kvifor.