WTF?

Eg har alltid trudd at ei av gavene ein får ved å være oppvakse langt inne i Trivselsfylket er eit vellutvikla ironi-apparat. Ein evnar å ironisere sjølv, og forstå andre som uttrykker seg i ironiske termar. Og få ting slepp unna den syrlege ironien: Frk Fjas og eg høsta i si tid ukvemsord frå vener oppvakse aust for Langfjella, fordi vi fjaste og lagde hekkan over nokre døve som var på konsert på Kvarteret. (-Jaammeeen! Dei kan jo ikkje høyre kva vi seier...!) Okei, det var kanskje artigast for oss som var der.

Men dette er grunnen til at eg begynner å lure på om eg har mista alle ironiantenner. Eg får rett og slett ikkje tak på det.

Er det ironi? Er det psykologi? Er det kunst?